|
|
|
Dag 21: Zaterdag 28 oktober 2006De volgende ochtend... pff... ik voelde me nog een beetje slecht van de avond ervoor. We vertrekken met de bus rond 12u00. Gelukkig heb ik de meeste zooi gisteren al ingepakt, dus het is een kwestie van ontbijten en de laatste rommeltjes bij elkaar rapen.
De busreis loopt voorspoedig. Iedereen is lekker rustig en er is geen geschreeuw, want iedereen ligt te slapen. Iedereen is moe, brak en uitgeput. Op naar Nederland! Op het vliegveld aangekomen moeten we in de rij gaan staan op alfabet. Ik was dus lekker vroeg aan de beurt. Ik was zelf de eerste. Snel koffers ingeleverd, snel door de douane. Ik moest mijn flesje water achterlaten. Wist ik ook eigenlijk wel, maar ja. Toch proberen... Rond 17u00 zou ons vliegtuig vertrekken naar Detroit en dan zouden we in theorie het vliegtuig uit Detroit naar Schiphol van 19u10 pakken. Maar ja, theoriën zijn mooi en de praktijk werkt vaak even nèt iets anders. Dus ook met ons. Omdat het in Detroit slecht weer was, kon ons vliegtuig (dat hele dag heen en weer vliegt tussen Detroit en Columbus) niet opstijgen uit Detroit. Met ruim twee uur vertraging konden we dan toch naar Detroit komen. Er werd ons verteld dat alle vliegtuigen vertraging hadden, dus ook ons vliegtuig naar Schiphol. We kwamen aan op Detroit, maar helaas, ons vliegtuig was gevlogen.
Snel naar een ander vliegtuig dat ook naar Schiphol zou vliegen. Onze coaches komen als eerste aan en willen voor 44 man omboeken. De mensen aan de balie vertellen dat iedereen dat maar zelf moet doen. Ik had redelijk snel een kaartje, maar er waren een aantal mensen die niet meekonden omdat het vliegtuig vol zat. Zij zijn nog een dag in Detroit gebleven en de volgende dag via New York naar Schiphol gekomen. Op zoek naar mijn plek kom ik er achter dat ik naast de nooduitgang zit en lekker beenruimte heb. Ik heb mooi uitzicht op het toilet en heb mijn eigen TV-scherm in mijn stoel geklapt. We stijgen op! Lekker snel terug naar Nederland en Daniëlle dacht ik. Maar er wordt halverwege boven Canada een vrouw onwel. Na veel heisa (infuus, doktoren en de nodige gestresste stewards) besluiten de piloten (inmiddels al boven zee) terug te keren naar Canada om de vrouw van boord te halen. Na twee uur stil te hebben gestaan om een donker militair vliegveld vervolgen we onze reis.
De planning was dat we om 8u00 NL-tijd aan zouden komen. Dit werd uiteindelijk 14u00. Maar ik was er nog niet. Mijn koffer kwam maar niet te voorschijn op de band. Na weer lang gewacht te hebben en eigenlijk de hoop opgegeven te hebben (misschien ligt de koffer nog in Detroit) komt dan toch mijn rode koffer op de band te liggen. Snel door de douane en na 16u00 zag in eindelijk Daniëlle weer. Mijn ouders waren ook meegekomen, dus we konden lekker met de auto terug.
De Ohio experience zit erop. Ik heb drie weken hard gewerkt en erg veel lol gehad. |
|
